ازدواج حضرت علی(ع) با حضرت فاطمه(ع) به فرمان خداوند ، از امتیازاتی است که رسول اکرم(ص) بر آن مباهات می کرد . در این پیوند پر میمنت ، فرشتگان آسمان در سرور و شادمانی ، و بهشتیان به زینت و زیور آراسته شده بودند .

لباس یاس بر تن کرد زهــــــــــــــــرا          کنار مصطفی بنشـست مــــــــــــولا

محمّد خطبه خواند ، زهرا بلی گفت          غلط گفتم ! بلی نه ، یا علی گفت!

این پیوند آسمانی و الهی را به همه ی شیعیان جهان و دوستداران اهل البیت تبریک و تهنیت عرض میکنم .

شاد و سعادتمند باشید

التماس دعا

در انتظارت می مانیم تا بیایی و غم از دلها بزدایی!

با ورودت یا علی ابن موسی الرّضا ، سراسر شور و شوقم

لبالب نور امید دلم پر میکشد بر اوج بام نیلگون آسمان

خاک را به نظر کیمیا کند

زمزمه های آسمانی

خدایا !

در خانه ای جایمان داده‌ای، که نگاهمان به هر سو که می‌دود، دام بلایی در پیش پای خویش کنده می‌بیند. در بیابانی فرویمان فرستاده ای، که قاصد چشم، از همه جا پیغام سراب می‌آورد و خارهای خیانت، پای خسته را در خویش می‌فشرد.

خدایا !
گذرمان را از باریکه راه هایی انداخته ای که دشت های فریب از فراسوی خانه ها، به انتظارمان نشسته است.

خدایا !
تیرهای آرزو ، بر تخته سنگهای ناکامی می‌شکند و جوی‌های باریک امید ، بر زمین تفتیده می خشکد.
 
خدایا !
این عجوزه هزار داماد، آهنگ شکستن عزم مردان کرده است و عمر را به کابین می‌طلبد.

خدایا !

این دنیای هرزه، هر لحظه دامی تازه می‌گسترد و خود را برای کسی می‌آراید؛ راههای به سوی تو را، یا سد سکوی مقام می‌نهد یا گودال زندگی می‌کند، یا دام ثروت می‌گسترد یا به خویشمان مشغول می‌دارد و یا...می‌‌دانی که بی پرواز از این موانع نمیتوان گذشت.

خدایا !

قدرت پرواز تو را می‌طلبیم. خدایا! چه گذرگاه سختی است این دنیا و چه تنگه ی صعبی! این چه طعام آلوده ایست که مرگ خورنده را تدارک می‌بیند! این چه آب متعفنی است که جگر تشنگانش را می‌سوزاند!

خدایا !
این چه معشوقی است که شب را در آرزوی هلاکت عاشقان صبح می‌کند!

خدایا !
سلامتمان، در گذر از این تنگنا به دست قدرت توست و بر فراز این پرتگاه مهلک، دست امیدمان به ریسمان عف تو آویخته است.

خدایا !
ریشه‌های این علاقه را در خاک وجود ما بخشکان و تارهای این وابستگی را در زوایای قلب ما بسوزان.

خدایا !
عشق به این لجنزار متعفن، جامه‌ی مخالفت تو را بر ما پوشانده است، تو این جامه را بر تن ما بدر.

خدایا !
حکومت کشور جان با توست، به غیر وامگذار.

خدایا !

باغبانی این باغ را به کس مسپار که اگر جز شیوه مهر تو در آوندهای این باغ بدود، برگها به پژمردگی خواهد نشست و اگر جز باران محبت تو بر این باغ ببارد، پرچم‌های باغ فرو خواهد افتاد و اگر جز نسیم لطف تو به این بوستان بوزد، غنچه‌ها خواهند مرد.

خدایا !
سنگهای گناهان ما را از دهان چشمه‌های موهبت خویش کنار بزن و دلهای ما را سیراب زلال مهر خویش گردان. معبودم! شیرینی عفت و لذت معرفتت را به ما بچشان و با روشنای دیدارت، چشمان خسته ما را جلایی تازه ببخش.

خدایا !
آفت علاقه به دنیا بر گندمزار ایمان ما زده است، دریابمان، آن چنان که عابدان و صالحان و برگزیدگانت را دریافتی، چنان که بندگان ناب و خالصت، را چنان که عاشقان و معشوقان خویش را با دست های گرم محبتت ای پذیرا ترین آغوش بازماندگان!
از رئوف ترین مهربانان و کریم ترین مهروزان!

محتاج به دعای سبز خوبان

علامه طبرسى گويد: على عليه‏السلام شصت و سه سال زندگانى كرد، ده سال پيش از بعثت، و در سن ده سالگى اسلام آورد. و پس از بعثت‏بيست و سه سال با رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم زندگانى كرد، سيزده سال در مكه پيش از هجرت در امتحان و گرفتارى به سر برد و سنگين‏ترين بارهاى رسالت آن حضرت را به دوش كشيد، و ده سال پس از هجرت در مدينه در دفاع از حضرتش با مشركان جنگيد و با جان خود او را از شر دشمنان دين نگاه داشت، تا آنكه خداى متعال پيامبر خود را به سوى بهشت انتقال داد و او را به بهشت آسمانى بالا برد و على عليه‏السلام در آن روز سى و سه ساله بود، و بيست و چهار سال و چند ماه حق او را از ولايت غصب كردند و او را از تصرف در امور بازداشتند، و آن حضرت در اين دوران با تقيه و مدارا مى‏زيست، و پنج‏سال و چند ماه خلافت را به دست گرفت و در اين سالها گرفتار جهاد با منافقان از ناكثين و قاسطين و مارقين (اصحاب جمل و صفين و نهروان) بود چنانكه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم سيزده سال از روزگار نبوت خود را ممنوع از پياده كردن احكام آن و ترسان و محبوس و فرارى و مطرود بود و نمى‏توانست‏با كافران به جهاد پردازد و از مؤمنان دفاع كند، سپس هجرت كرد و ده سال پس از هجرت با مشركان به جهاد پرداخت و گرفتار منافقان بود تا خداوند او را به سوى خود برد...

آن حضرت در شب بيست‏يكم ماه مبارك رمضان سال چهل هجرى با شمشير به شهادت رسيد. عبدالرحمن بن ملجم مرادى شقى‏ترين امت آخر زمان - لعنة الله عليه - در مسجد كوفه او را ضربت زد; بدين قرار كه آن حضرت در شب نوزدهم به مسجد رفت و مردم را براى نماز صبح بيدار مى‏كرد و ابن ملجم ملعون از آغاز شب در كمين حضرتش بود، چون حضرت در مسجد عبورش به او افتاد او كه مطلب خود را پنهان مى‏داشت و از روى نيرنگ خود را به خواب زده بود ناگهان از جاى جست و ضربتى با شمشير زهر آلود بر فرق مباركش زد. آن حضرت روز نوزدهم و شب و روز بيست و يكم را تا نزديك ثلث اول شب زنده بود آن گاه به شهادت رسيد و در حالى كه محاسن شريفش به خون سرش رنگين بود مظلومانه به ديدار خداى خود شتافت.

 

 

فلسفه غیبت 

نخست بایستى به این نکته توجه نمود که غیبت ایشان بدین معنى است که حضرت در میان مردم زندگى مى کنند و مردم ایشان را مى بینند ، ولى نمى شناسند ; در روایات آمده است که حضرت  جواب سلام ما را می دهند به ما سلام می کنند روی فرش ما پا می گذارند ایشان ما را می شناسند اما اجازه ندارند خود را به ما معرفی کنند.

واژه «فلسفه» مشترک لفظی است؛ یعنی از واژه‌هایی است که دارای معانی لغوی ، عرفی و اصطلاحی متعددی می‌باشد. عدم دقت به واژه‌های مشترک لفظی در مباحث علمی، گاه منشأ بسیاری از مغالطات می‌شود. از این رو، پیش از ورود به بحث، باید به معانی مختلف این واژه و تفاوت‌های آن دقت شود تا از خلط و اشتباه جلوگیری گردد.
1. کلمه فلسفه، گاهی به صورت مضاف به کار می‌رود . مانند فلسفة اخلاق یا فلسفة حقوق. این تعبیرها از سوی کسانی به کار می رود که تنها علوم تجربی را «علم» می دانند و آن دسته از معارف بشری را که به وسیله تجربه حسی, دست نیافتنی است، فلسفه می‌نامند. مراد از «فلسفه غیبت امام عصر(ع)»، پاسخ به این پرسش است که اگر حضرت مهدی(ع) امام جامعه مسلمانان است چرا باید در غیبت باشد؟ او چگونه رهبری است که در بین پیروان حضور ندارد؟ در غیبت چه چیزهایی است که در حضور موجود نیست و باعث می شود غیبت محقق شود؟
2. گاهی واژه «فلسفه غیبت» ، در معانی دیگر به کار می‌رود. مانند این‌که فلسفه غیبت به معنای علل، عوامل و مجموعه حوادث منجر به غیبت ، به کار می‌رود. گاه، مراد از فلسفه غیبت فواید غیبت است و این که امام غایب چه فایده‌هایی دارد؟ پیروان امام چه سودی از غیبت او می برند؟ گاه مراد از این واژه، آثار غیبت است و این که وقتی امام غایب شد، چه اثری در جامعه مسلمانان باقی می‌گذارد؟
3. بحث فلسفه غیبت امام زمان (ع) از مباحث کلامی شیعه و دارای پیشینه طولانی است؛ بخشی از روایت‌ها را که بیشتر مورد توجه پژوهش‌گران بوده است، نقل می‌کنیم.

 حال به اصل بحث می پردازیم یعنی : فلسفه غیبت :

الف. رهایی از پیمان با طاغوت ها

برخی از امامان بنا به شرایط ومقتضیات ویژه اجتماعی و برای تأمین مصالح امت اسلامی با برخی حاکمان ناحق، پیمان‌ها و تعهدهای دوجانبه‌ای برقرار می‌کردند. ( مانند اجباری که امام رضا ؛ع؛ در بحث .ولایت عهدی مأمون داشتند ) در برخی حدیث‌ها آمده است غیبت امام مهدی (ع)، برای رهایی ایشان از تعهد و پیمان با سرکشان و طاغوت های دوره های گوناگون است. کلینی در کافی می نویسد: هشام بن سالم از امام صادق(ع) نقل می کند که فرمود: «قائم(عج) قیام کند در حالی که پیمان، قرار و بیعتی با هیچ کس نداشته باشد(وامدار کسی نباشد).به ذمه نداشتن بیعت ظالمان؛‌ می دانید که اگر در زمان خلفا حضرت جضور رسمی و علنی داشتند یا ایشان را از بین می بردند و یا برای تحقق این وعده الهی می بایست ایشان نیز همچون برخی دیگر از امامان مجبور بودند با ظالمان وقت خود بیعت کنند بنابراین باید غیبت کند تا مبادا بیعت با ظالمان برگردنش بیفتد. 

انسان در مى یابد که ساخته شده خدایى است که با علم و قدرت بى کران او را آفریده و در خلقت او هدفى را براى انسان ترسیم کرده، پس موظّف به انجام امورى است که در راه رسیدن به آن هدف مؤثر باشد.بشرى که فطرت او دستخوش بازى روزگار و ملعبه شیطانها نشده باشد، خود را رها نمى بیند و خویش را موظف به تکالیفى در زمان غیبت مى داند.در دوران غیبت امام عصر (عج ) , منتظران واقعی آن امام بزرگوار وظایفی را بر عهده دارند که می بایست با آگاهی کامل از آنها , فعالیتهای لازم را داشته و زمینه ظهور منجی عالم بشریت را فراهم آورند.
یاد امام زمان , دعوت برای شناخت امام زمان , دعا برای سلامتی امام زمان , دعا برای تعجیل ظهور آن حضرت , ندبه بر امام زمان , زیارت امام زمان , خودسازی و ایجاد شرایط لازم برای ظهور آن حضرت از جمله وظایفی است که برای منتظران واقعی امام زمان (عج) مطرح شده است. با توجه به احادیث خاندان وحى در عصر غیبت، وظایف و تکالیفى براى شیعیان و محبّان آن حضرت مشخص و معیّن شده که به برخى از وظایف اشاره مى نماییم.  

 * معرفت و شناخت

یکى از وظایف شیعه نسبت به امام زمان (عج) به دست آوردن شناخت از صفات و آداب و ویژگیهاى آن جناب و علایم حتمى او مى باشد ; زیرا آن حضرت امامى واجب الاطاعة است .و هر کسى که اطاعتش واجب است، باید صفاتش را شناخت تا با شخص دیگرى که مقام او را به دروغ و ستم ادعا مى کند، اشتباه نگردد. بنابراین شناخت و معرفت نسبت به آن حضرت واجب و لازم است.  

*پذیرش وجود امام زمان(عج)

یکى از وظایف شیعیان در زمان غیبت امام زمان ـ ارواحنا فداه ـ باور داشتن این که او زنده است و بر روى همین زمین زندگى مى کند و منتظر فرمان پروردگار در بیرون آمدن از جهان غیبت و قیام علیه جور و ستم مى باشد.رسول گرامى اسلام(ص) فرمودند:هر کس بمیرد و امام زمان خود را نشناسد، چون مردم زمان جاهلیت بر کفر مرده است.

*پاى بندى به تعالیم اسلام

قرآن مى فرماید:اى پیغمبر به ایشان بگو: اگر خدا را دوست دارید پس مرا اطاعت کنید تا خدا شما را دوست بدارد.آنان که خدا را دوست دارند، باید به دنبال دستورات شریعت باشند. پاى بند به تعالیم اسلام یکى از وظایف مهم بندگان خدا در زمان غیبت است. چرا که آنچه باعث محروم شدن مؤمنان از دیدار حضرت بقیة الله گشته، زیر پا گذاشتن دستورات الهى است; چنانکه خود آن حضرت در نامه شریف خود به شیخ مفید اشاره فرمودند:... جز برخى رفتار ناشایسته آنان که ناخوشایند ماست و آن عملکرد را زیبنده اینان نمى دانیم، عامل دیگرى ما را از آنان دور نمى دارد.

بنام حضرت عشق

سلام بر تو ای دعوت گر الهی و ای مظهر و آئینه صفات ربانی

مولای نازنینم ! گر چه امروز بارانی نبود و بهانه آبی آسمان نبود ، اما یاد غم مظلومیتت باز دلم را هوایی کرد .شاید تقصیر با خماری ابرها بود که خماری دیدگانت را به یادگار داشت ، شاید فضای گرفته آسمان ، چشمان مرا نیز بارانی می خواست که اشک را جاری گونه هایم نمود .

می دانی ، امروز سینه ام سخت فشرده و دلتنگ است ، امروز که تیرهای سهم آلود نابکاران بر تو مولای مهر آفرینم نشانه رفته و وجود مطهر و نازنینت را آماج کیدهای شیطانی ونیرنگ های ناجوانمردانه نموده ، مرا سخت به غمی ناشکیب سپرده.

خوب من ! چگونه می شود تو را چنین نابخردانه اندوهگین نمود و حق حضرتت را با جهل و حماقت نشناخت، توئی که عصاره خلقتی و دُر دردانه رسالت ومَه یگانه ولایت و عزیز بی مثال امامت ، تویی که ابرها برای تو می باردوخورشید برای تومی تابد و ماه برای تو کرشمه می ورزد و جهان هستی بر نگین نفست می گردد ، تویی که عطر گلها مدیون شمیم قدمت است و جهان فدایی خال هاشمیت و خلقت مست چاه زنخدانت .

توئی که خداوند به برکت وجود تو ما و هر موجودی را آفرید و اگر تو نبودی هیچ کس نبود ، نه زمین ( که اگر زمین بدون امام بماند از هم می پاشد ) و نه آسمان ، توئی که به برکت وجودت درخت ها بارور گردیده و میوه ها رسیده و نهرها جاری شده وباران از آسمان باریده و گیاه از زمین روییده.

 توئی که به واسطه وجودپرمهرت خداوندبین دل های پراکنده ومخالف یکدیگرائتلاف می بخشدوپراکندگی امت را باتوجمع می فرماید،توئی که ما را می شناسی و می بینی و ما تو را می بینیم ولی نمی شناسیم .....